Η παράσταση της διαπραγμάτευσης

 

Όσο περνούν οι μέρες τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα προσπαθούν να μας πείσουν για το κακοστημένο σήριαλ της «διαπραγμάτευσης». Το ίδιο ακριβώς που παρακολουθούμε από τα πρώτα μνημόνια. Και πιά, μετά τις τόσες επαναλήψεις, είναι τόσο πολλές οι ομοιότητες, που θα αρκούσε μια απλή αλλαγή των ημερομηνιών για να ακουστούν ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα. Αυτό το χιλιοπαιγμένο έργο κάθε φορά που παίζεται φαίνεται ακόμα πιο ξεθυμασμένο, τόσο που ούτε οι ηθοποιοί του φαίνεται να πείθονται για τη δυνατότητα του σεναρίου να συγκινήσει οποιονδήποτε.

Όλοι γνωρίζουν ότι η «μεγάλη μάχη» του χρέους (για την οποία υποτίθεται ότι παλεύει η κυβέρνηση και υποτίθεται ότι κάνουν  κριτική οι υπόλοιποι) είναι απλά μια κοροϊδία. Για να ανατρέξουμε μόνο στις πρόσφατες κυβερνητικές υπογραφές:

 

 

Απόφαση Συνόδου των αρχηγών των κρατών-μελών

της Ευρωζώνης της 12-7-2015

 

 

«Μέσα σ’αυτό το περιβάλλον, στο πλαίσιο ενός πιθανού μελλοντικού προγράμματος του Ε.Μ.Σ. και σε ευθυγράμμιση με το πνεύμα της δήλωσης του Eurogroup το Νοέμβριο του 2012, το Eurogroup είναι έτοιμο να εκτιμήσει, αν χρειάζεται, πιθανά πρόσθετα μέτρα (ενδεχόμενες μεγαλύτερες περιόδους χάριτος και πληρωμής) στοχεύοντας να διασφαλίσει ότι οι μικτές χρηματοδοτικές ανάγκες θα παραμείνουν σε βιώσιμο επίπεδο. Αυτά τα μέτρα θα εξαρτώνται από την πλήρη εφαρμογή των μέτρων που θα συμφωνηθούν σε ένα πιθανό νέο πρόγραμμα και θα εκτιμηθούν μετά την πρώτη θετική ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Το Eurosummit  επισημαίνει ότι ονομαστικό κούρεμα του χρέους δε μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Οι Ελληνικές Αρχές επιβεβαιώνουν την ανεπιφύλακτη δέσμευσή τους να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως.»

 

 

Απόφαση Eurogroup της 25-5-2016

 

 

«Η πιθανή ελάφρυνση (possible debt relief )  του χρέους θα εφαρμοστεί μετά το τέλος του προγράμματος στα μέσα του 2018 και ο τρόπος θα αποφασιστεί από το Eurogroup και με βάση την αναθεωρημένη Ανάλυση Βιωσιμότητας του Χρέους και σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, υπό την αίρεση της πλήρους εφαρμογής του προγράμματος».

 

 

Όλα αυτά τα έχει υπογράψει η κυβέρνηση, οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι βγαίνουν εδώ και εβδομάδες στα κανάλια και παριστάνουν ότι δίνουν «μάχη για το χρέος».  Και από κοντά και οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι που ψήφισαν μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 όλο το πλαίσιο για αυτά τα μέτρα που εφαρμόζονται τώρα.  Όλες λοιπόν οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις γίνονται για έναν και μόνο λόγο: Για να δικαιολογήσουν την θέση και τις απολαβές τους από την διαχείριση της εξουσίας και να νομιμοποιήσουν την ίδια πολιτική. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ παριστάνει ότι δίνει μάχη ενάντια στο χρέος (δηλαδή ενάντια σε αυτά που υπογράφει κάθε εβδομάδα) για να δώσει ένα επιχείρημα στους βουλευτές του να κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους τους. Η ΝΔ παριστάνει ότι κάνει αντιπολίτευση για να δικαιολογήσει την δική της πρόταση στις επόμενες εκλογές μήπως και πάρει ξανά τις καρέκλες της κυβερνητικής διαχείρισης. Τα υπόλοιπα κόμματα τύπου ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι για να δικαιολογούν την δική τους ύπαρξη κλπ.

Σε όλα αυτά το χρέος είναι-για τους εργαζόμενους- ένα πρόσχημα και η λύση στο πρόβλημα του δεν έχει σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα. Έχει όμως σχέση με την δυνατότητα του Ελληνικού αστικού κράτους να έχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε κεφάλαια (η έξοδος στις αγορές) για να βοηθήσει τους εγχώριους καπιταλιστές να προστατεύσουν τα κέρδη τους. Και να διασφαλίσουν έτσι κάποιες επενδύσεις,»ανάπτυξη» και ορισμένες θέσεις εργασίας με μισθούς πείνας και τσακισμένα εργατικά δικαιώματα (όπως έχει γίνει με τις περισσότερες θέσεις εργασίας που ανοίγουν στην Ελλάδα της κρίσης).

Βέβαια όσο οι μέρες περνούν η κυβέρνηση συνειδητοποιεί ότι το θέατρο για άλλη μια φορά τελειώνει. Έτσι τρέχει πανικόβλητη να προσθέσει και άλλα μέτρα σε άσχετες τροπολογίες για να μην «προκαλέσει τους δανειστές»  και να μην τους δώσει αφορμή «να χτυπήσουν την αριστερή κυβέρνηση». Είναι τέτοια η ενσωμάτωση της αριστεράς (και όλων των αστικών κομμάτων» στο ιμπεριαλιστικό σύστημα που τρέχουν να ψηφίσουν και άλλα μέτρα, μήπως και πάρουν έστω μια αόριστη δήλωση σε ένα χαρτί για να την πουλήσουν στο εσωτερικό.

Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ ξέρουν πολύ καλά ότι όλα αυτά ελάχιστα πείθουν. Βασίζονται όμως όχι τόσο στο τι υποστηρίζουν αυτοί αλλά στο ότι αυτό που υποστηρίζουν είναι η μόνη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της νεοφιλεύθερης η σοσιαλδημοκρατικής καπιταλιστικής πολιτικής.  Δηλαδή η πραγματικότητα της λιτότητας, της ανέχειας, της ανεργίας, της καταστολής.

Έτσι ελπίζουν ότι θα ξαναμαντρώσουν τον κόσμο-η ότι έχει απομείνει από αυτόν- στις μεγάλες «μάχες» για το ποιος θα διαχειριστεί αυτήν την πραγματικότητα, ποιος θα κάθεται στις κυβερνητικές καρέκλες όσο αυτή η πραγματικότητα θα συνεχίζει να τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα. Και ελπίζουν ότι αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει να ζητάει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο (δηλαδή μια Ευρωπαϊκή Ένωση και  μια αστική τάξη (όπως η Ελληνική) εν μέσω κρίσης να κάνουν…….κοινωνική πολιτική). Έτσι ώστε να μπορούν να του σερβίρουν ξανά τα ίδια παραμύθια.

Βέβαια οι αστικές πολιτικές εφεδρείες έχουν εξαντληθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι βασική αστική (και δήθεν «αντιμνημονιακή») εφεδρεία είναι οι Ναζί και αυτό δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα αυτής της πολιτικής και του συστήματος που την υπηρετεί. Δείχνει επίσης πολλά για την αντιδραστική αναμόρφωση του αστικού κράτους σε όλα τα επίπεδα, που θα αξιοποιηθεί ακόμα περισσότερο στην επόμενη φάση,  Ταυτόχρονα θα γίνει προσπάθεια φτιαχτούν και άλλες εφεδρείες, με κάποια «πραγματική’ αριστερά, έναν ΣΥΡΙΖΑ ν.2  χωρίς το μνημόνιο (η/και το ευρώ), έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα τα πουλήσει (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ ν.1 ήταν το ΠΑΣΟΚ που δεν ενσωματώθηκε στην «δεξιά»), έναν ΣΥΡΙΖΑ με άλλους ηγέτες, ένας ΣΥΡΙΖΑ με δημοκρατία, ένας ΣΥΡΙΖΑ των κινημάτων κ.α. Και έτσι ο επόμενος εκάστοτε Τσίπρας η Μητσοτάκης θα σκίζει μνημόνια η θα φέρνει «άλλες συνταγές»,  μετά θα εκλέγεται και θα δίνει «σκληρές μάχες» και στο τέλος θα τα εφαρμόζει,κατηγορώντας τους προηγούμενους για την κατάσταση που παρέλαβε κλπ.

Αυτή, σε γενικές γραμμές, φαίνεται να είναι η κατάσταση στην Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες. Τα μνημόνια, ή «λύση στο θέμα του χρέους», η «ανάπτυξη»,  η «έξοδος στις αγορές»,  η  «έξοδος από τα μνημόνια και την επιτροπεία» ( όπου «φεύγει» το μνημόνιο σαν ταμπέλα και η πολιτική και όσα δημιούργησε παραμένουν) όλα αυτά προβάλλονται σαν «εθνικοί στόχοι». Και γύρω από όλα αυτά στήνονται θρίλερ, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις.  Όμως όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από  διαφορετικοί τρόποι για να συνεχίσει η αστική τάξη να προστατεύει-όσο μπορεί- την κερδοφορία της εν μέσω κρίσης και να διαπραγματεύεται με τις υπόλοιπες αστικές τάξεις στην Ευρώπη και την περιοχή, Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει φτιαχτεί για να  δώσει τέλος στην ανεργία η στην λιτότητα. Το αντίθετο ισχύει: Αυτή είναι η αλήθεια, όσο δύσκολο και αν είναι να ειπωθεί.

Σε αυτά τα πλαίσια αυτή η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Εκτός αν τους σταματήσει ο λαϊκός παράγοντας και δώσει μια διαφορετική προοπτική. Μια προοπτική που θα ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο, υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Με ορίζοντα την εργατική εξουσία και την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.  Μια προοπτική με ελάχιστες προϋποθέσεις την άμεση και μονομερή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (χωρίς τις αυταπάτες και τον εγκλωβισμό της συζήτησης περί ευρώ και δραχμής), την ακύρωση των ιμπεριαλιστικών συμφωνιών και την μονομερή διαγραφή του χρέους.

Μόνο σε αυτή τη βάση μπορεί κάποιος να συζητήσει σοβαρά για μια πραγματική έξοδο από την κρίση υπέρ των εργαζομένων. Γνωρίζουμε πια πολύ καλά από την ιστορία και την εμπειρία ότι,  αντίθετα με ότι υποστηρίζουν τα ευρωκομμουνιστικά ρεύματα, η σοσιαλδημοκρατία αλλά και όλες οι παραλλαγές της δεξιάς, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε «άλλη» Ε.Ε. Ούτε να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων μέσω της συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και της αναπαραγωγής τους.

Η έξοδος από την Ε.Ε, η ακύρωση των ιμπεριαλιστικών συμφωνιών και η μονομερής διαγραφή του χρέους είναι σημερινοί και άμεσοι στόχοι διεκδίκησης (προφανώς σε σύνδεση με ένα γενικότερο πολιτικό πλαίσιο υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων) , όπως υποστηρίζει εδώ και πολλά χρόνια το κομμουνιστικό κίνημα και οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.

Η εποχή μας φέρνει με δραματικό τρόπο το ζήτημα αυτών των στόχων, όχι πια σαν ιδεολογικό αίτημα «ζύμωσης». Αλλά σαν όρο επιβίωσης των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων και υπεράσπισης των άμεσων και γενικότερων συμφερόντων τους.  Το αν αυτό το ζήτημα θα εξακολουθεί να παραμένει θεωρητική διακήρυξη ή θα γίνει πραγματική πολιτική θα το δείξει φυσικά η ίδια η ζωή. Και για αυτούς τους άμεσους στόχους θα πρέπει να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα μέσα, ιδιαίτερα σε περιόδους όπως η σημερινή, που η κατάσταση στο εργατικό κίνημα δεν έχει φέρει στο προσκήνιο ακόμα μια διαφορετική εναλλακτική εξουσίας. Εδώ βρίσκεται και η σημασία του αιτήματος για δημοψήφισμα με μοναδικό ερώτημα την έξοδο η όχι από την Ε.Ε και τις ιμπεριαλιστικές συμφωνίες (όπως τα μνημόνια). Αίτημα το οποίο έχουμε υποστηρίξει και υποστηρίζουμε σε αυτό το ιστολόγιο.

 

 

Βαγγέλης Ζέρβας

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *