Για τα γεγονότα στο Ιράν

 

Για τα γεγονότα στο Ιράν

 

 

 

Τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ έχουν γεμίσει από ειδήσεις για τις  διαδηλώσεις στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις του Ιράν (1). Διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις που φαίνεται πως έχουν μαζικό χαρακτήρα, τον μαζικότερο από το 2009, όταν το “Πράσινο Κίνημα” έφερε στην εξουσία τον “μεταρρυθμιστή” και σημερινό πρόεδρο της χώρας Χασάν Ρουχανί.

Από τις πρώτες ώρες των κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση των ΗΠΑ, στο ανώτατο επίπεδο, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις κινητοποιήσεις για να δικαιολογήσει την τωρινή και μελλοντική πολιτική της στην Μέση Ανατολή. Σχεδόν ταυτόχρονα το ίδιο έκανε και η κυβέρνηση του Ισραήλ.  Τα όρια στην υποκρισία έχουν εξαφανιστεί από καιρό, αφού ή πολιτική Τράμπ στην Μέση Ανατολή είναι η συνειδητή πρόκληση νέων συγκρούσεων και καταστροφών (σαν αντίβαρο στο φιάσκο της επιχείρησης στην Συρία). Εδώ ή αστική τάξη και το στρατιωτικό κατεστημένο του Ισραήλ έχουν αναλάβει τον ρόλο πραιτοριανού, με αντάλλαγμα “δώρα” όπως αυτό της “αναγνώρισης” της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραηλινού κράτους.

Έτσι, την ώρα που ξεκινάει νέος γύρος για την εξόντωση του Παλαιστινιακού λαού, ΗΠΑ και Ισραήλ θρηνούν για τα ¨ανθρώπινα δικαιώματα” των…διαδηλωτών στο Ιράν. Με προφανή στόχο να δικαιολογήσουν την πολιτική τους αλλά και τα πολεμοκάπηλα σχέδια τους για το μέλλον, σε μια περιοχή που φλέγεται από προβλήματα και αντιθέσεις, με αμέτρητες καταστροφές και θύματα από την “ανθρωπιστική πολιτική” του ιμπεριαλισμού τις τελευταίες δεκαετίες.

Από την άλλη πλευρά, όσο και αν δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για την δράση διάφορων μηχανισμών, τα αίτια για τα κοινωνικά φαινόμενα δεν μπορούν να αναζητούνται σε αστυνομικές αντιλήψεις της ιστορίας. Τα μαζικά κοινωνικά κινήματα δεν “κατασκευάζονται” όπως πιστεύουν οι ακροδεξιοί (ή και αριστεροί) συνωμοσιολόγοι αλλά έχουν τις ρίζες τους στις κοινωνικές συνθήκες, στις οποίες φυσικά παρεμβαίνουν και οί κυρίαρχες τάξεις. Τίποτα το καινούργιο σε αυτό, εξάλλου αυτή είναι η “δουλειά” τους.

Τα γεγονότα αυτά είναι, σε τελευταία ανάλυση, άλλο ένα δείγμα της γενικότερης κατάστασης του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος που προχωράει, χωρίς τέλος, την “αντίδραση σε όλη την γραμμή”, οξύνοντας όλες τις αντιθέσεις, τόσο ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες και στις αστικές τους τάξεις, όσο και απέναντι στις εργατικές τάξεις και τα λαϊκά στρώματα  μέσα στις καπιταλιστικές χώρες. Η μορφή που παίρνει κάθε φορά αυτή η γραμμή και οι διάφορες παραλλαγές της καθορίζονται από από τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες και το ιστορικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η ταξική πάλη και οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί.

 

 

Ο Ιρανικός καπιταλισμός και το Ιρανικό “Μνημόνιο”.

 

 

Το Ιράν είναι μια μεγάλη καπιταλιστική περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή που ο ρόλος της τα τελευταία χρόνια έχει αναβαθμιστεί μέσα από την συμμετοχή της Ιρανικής αστικής τάξης στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς αλλά και την ταξική εκμετάλλευση στο εσωτερικό απέναντι στα λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη.

Μετά την εκδίωξη του σάχη και την επανάσταση του 1979, ή αστική τάξη του Ιράν ενσωμάτωσε όλο το θρησκευτικό κατεστημένο και τα μεσαία συντηρητικά στρώματα σε μια γραμμή καπιταλιστικής ανάπτυξης με όχημα το αντιδραστικό καθεστώς της “θεοκρατικής δημοκρατίας”. Καθεστώς που εξασφάλιζε (και εξασφαλίζει) την υποστήριξη των θρησκευτικών ηγετών, μια σταθερή κρατική δομή για να προστατεύσει τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, σχετική ανεξαρτησία μέσα στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και κυρίως τον έλεγχο και την καταστολή των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης.  Αυτός είναι και ο λόγος που ένα βασικό καθήκον των ισλαμιστών “επαναστατών” ήταν και η σφαγή των κομμουνιστών-τους οποίους είχαν αξιοποιήσει για να ανέβουν στην εξουσία- και των συμμάχων τους, η οποία πραγματοποιήθηκε με αλλεπάλληλα  κατασταλτικά χτυπήματα και πογκρόμ εκτελέσεων στην δεκαετία του 80.

Ουσιαστικά, μετά τα πρώτα χρόνια της επανάστασης και της σταθεροποίησης της νέας μορφής εξουσίας (περίοδος που ολοκληρώνεται με το τέλος του πολύνεκρου πολέμου με το Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 80), η διαχείριση της αστικής εξουσίας μοιράζεται ανάμεσα στους “παραδοσιακούς” και τους “μεταρρυθμιστές”, που εναλλάσσονται στην εξουσία με όχημα θρησκευτικές κορώνες ή συνθήματα περί “εκσυγχρονισμού και δημοκρατίας”. Το τελευταίο επεισόδιο αυτής της σύγκρουσης ήταν το 2009 και η άνοδος του “μεταρρυθμιστή” Χασάν Ρουχανί στην εξουσία.

Ο Ρουχανί, που ανέβηκε στην εξουσία αξιοποιώντας τις διαδηλώσεις του 2009, προσπάθησε να εφαρμόσει-στα δεδομένα πλαίσια της Ιρανικής κοινωνίας- ακριβώς την ίδια πολιτική που εφαρμόζουν οι δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις στον καπιταλιστικό κόσμο, αυτήν την φορά στην εκδοχή που ταίριαζε καλύτερα στα συμφέροντα της αστικής τάξης στην δεδομένη συγκυρία. Με την πτώση των τιμών του πετρελαίου η Ιρανική αστική τάξη ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την πολιτική “προσέλκυσης επενδύσεων” και “ένταξης στις αγορές” με όχημα την μεγάλη δυναμική της Ιρανικής οικονομίας (δυναμική που έχει καύσιμη ύλη τα γνωστά υποζύγια, όπως και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες). Η οικονομία του Ιράν σήμερα είναι μια οικονομία των 400 δισ. δολαρίων (2), η δεύτερη μεγαλύτερη στη Μέση Ανατολή μετά τη Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο ανταγωνιστή του Ιράν στην περιοχή.  Είναι επίσης η μεγαλύτερη αγορά στη Μέση Ανατολή, με πληθυσμό 80 εκατομμύρια – το ίδιο μέγεθος με τη Γερμανία, με σημαντικούς φυσικούς πόρους (με πρώτο φυσικά το πετρέλαιο).

Ο Χασάν Ρουχανί, υλοποιώντας τις παραπάνω κατευθύνσεις, ανέστειλε το πυρηνικό πρόγραμμα, δίνοντας έτσι το πράσινο φως για την εξόρμηση όλων των “υγειών επιχειρηματιών”. Μετά την συμφωνία χώρες από τους μεγαλύτερους “πελάτες” του Ιράν στο πετρέλαιο (Κίνα, Ευρωπαική Ένωση) αλλά και από άλλες μεγάλες καπιταλιστικές χώρες (3) κατέκλυσαν την χώρα, σε ένα ατελείωτο ανταγωνισμό για καλύτερες ευκαιρίες κερδοφορίας. Η κυβέρνηση του Ρουχανί διαμόρφωσε και το αντίστοιχο πλαίσιο διευκόλυνσης των “υγιών επενδυτών” (έτσι λέγονται τα καπιταλιστικά συμφέροντα στην “σύγχρονη” γλώσσα της αριστεράς και της δεξιάς) και τροφοδότησε  το τραπεζικό σύστημα (για να υπάρχει ρευστό για μπίζνα). Ταυτόχρονα έκοψε τις κοινωνικές δαπάνες (με εξαίρεση φυσικά το θρησκευτικό κατεστημένο) και αύξησε την φορολογία για τα λαϊκά στρώματα. Με αντάλλαγμα ορισμένα μέτρα “θρησκευτικής ελευθερίας” που χαλάρωσαν λίγο το ασφυκτικό κλίμα της προηγούμενης περιόδου, χωρίς βέβαια να αμφισβητούν το γενικότερο πλαίσιο άσκησης εξουσίας και πολιτικής.

Όλα αυτά δεν άφησαν ασυγκίνητες ούτε τις ιμπεριαλιστικές χώρες που βρίσκονται στην μεσαία βαθμίδα του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έσπευσε (και αυτός) στην Τεχεράνη να υπογράψει “Μνημόνιο επιχειρηματικής συνεργασίας” με την Ιρανική κυβέρνηση στις αρχές του 2016 (4) ενώ από τότε εμφανίζονται άρθρα διαφήμισης του Ιράν ως επενδυτικού Ελντοράντο και σε συντηρητικές αστικές εφημερίδες της χώρας μας (5).

Όλα αυτά βέβαια χρηματοδότησαν και τις πολυδάπανες εκστρατείες της Ιρανικής αστικής τάξης στην Συρία και το Ιράκ, που συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην Μέση Ανατολή (την ώρα που διαπραγματέυεται και κλείνει συμφωνίες με πολυεθνικές από όλα τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη του κόσμου).

Τι “κέρδισε” από όλα αυτά η Ιρανική εργατική τάξη και τα λαικά στρώματα; Σύμφωνα με στοιχεία από την κεντρική τράπεζα του Ιράν, το αποτέλεσμα της μετατροπής του Ιράν σε “επενδυτικό παράδεισο” (πού είχε σαν αποτέλεσμα να διατηρηθούν οι θετικοί ρυθμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης) είχε σαν αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση της ανεργίας (και άρα και της φτώχειας). Η ανεργία ανεβαίνει συνέχεια τα τελευταία χρόνια και οι τελευταίες στατιστικές  την υπολογίζουν κοντά στο 13%. Στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού στο Ιράν ως άνεργοι υπολογίζονται όσοι “ενεργά” ψάχνουν για δουλειά (ως ποσοστό του συνολικού εργατικού δυναμικού) και όχι όλοι όσοι βρίσκονται γενικά στην ανεργία . H ανεργία των νέων έχει εκτοξευτεί στο 30%(6)

 

 

Iran Unemployment Rate

 

Iran Labour Last Previous Highest Lowest Unit  
Unemployment Rate 12.60 12.40 14.70 9.50 percent [+]
Employed Persons 23308355.00 22342429.00 23308355.00 19508063.00   [+]
Youth Unemployment Rate 29.20 30.40 30.40 22.90 percent [+]
Population 79.70 78.80 79.70 21.96 Million [+]

 

 

 

 

Και όλα αυτά σε μια χώρα που εμφανίζει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 3% εδώ και πολλά χρόνια, με πληθυσμό 80 εκατομμύρια, με 60% του πληθυσμού είναι κάτω από την ηλικία των 40 ετών από τους οποίους το 70% των νέων Ιρανών φοιτά στο πανεπιστήμιο.

Η μαζικότητα των διαδηλώσεων λοιπόν δείχνει ότι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα του Ιράν-ή ένα μεγάλο μέρος τους-συνειδητοποιούν ότι τελικά ο “φιλελευθερισμός” δεν έφερε τίποτα άλλο από την ίδια πολιτική με τους προηγούμενους διαχειριστές, την πολιτική της ανεργίας , της λιτότητας και της ανέχειας. Φυσικά, χωρίς καμία ορατή εναλλακτική πέρα από τις εκδοχές της αστικής διαχείρισης στο Ιράν (τους οπαδούς του “συντηρητισμού” και τις διάφορες παραλλαγές τους) οποιαδήποτε μαζική αντίδραση παραμένει ευάλωτη στην ενσωμάτωση στους ενδοαστικούς ανταγωνισμούς (οι οποίοι τελικά αξιοποιούν και τους φονταμενταλισμούς και τις θρησκευτικές διαμάχες) στο Ιράν ή ακόμα και στους γενικότερους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε αυτές τις κινητοποιήσεις, από τις εικόνες αλλά και τις ανταποκρίσεις (που όμως λόγω της απόστασης και της ελεγχόμενης “ενημέρωσης” θα πρέπει να αντιμετωπίζονται επιφυλακτικά) φαίνεται ότι ήδη παρεμβαίνουν μια σειρά αντιδραστικά ρεύματα, από φονταμενταλιστές της προηγούμενης μορφής διακυβέρνησης μέχρι και νοσταλγούς του σάχη. Παραμένει βέβαια άγνωστος ο πραγματικός βαθμός επιρροής τους όπως και παραμένει άγνωστο το πού θα οδηγήσουν οι διαδηλώσεις.

Όμως, ανεξάρτητα από την όποια κατάληξη θα έχουν οι κινητοποιήσεις, δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή που το ζήτημα της κοινωνικής εκμετάλλευσης επιστρέφει όλο και πιο έντονα, στις ιδιαίτερες φυσικά συνθήκες και πλαίσια κάθε καπιταλιστικής χώρας, που δεν επιτρέπουν εύκολες αναγωγές και προβλέψεις.

Δείχνουν επίσης, πέρα από τις αυταπάτες διάφορων αναλύσεων που προσπαθούν να αποδείξουν ότι η Ιρανική αστική τάξη είναι…..αντιμπεριαλιστική και την σημασία της ύπαρξης οργανωμένου και ταξικά ανεξάρτητου εργατικού κινήματος και συγκροτημένου κομμουνιστικού κόμματος αλλά και των συμπερασμάτων που πρέπει να βγουν από την ιστορική εμπειρία. Δηλαδή την τραγωδία του ηρωικού και μεγάλου κομμουνιστικού κινήματος στο Ιράν και του κόμματος Τουντέχ. Τό κόμμα αυτό, παρότι για πολλά χρόνια ήταν το ισχυρότερο εργατικό κόμμα σε όλη τη Μέση Ανατολή (με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και πολύ περισσότερους υποστηρικτές), δεν μπόρεσε να παρέμβει αποφασιστικά στις εξελίξεις, λόγω της πολιτικής της ταξικής συνεργασίας με την «εθνική» αστική τάξη και τις αυταπάτες για τον δήθεν “ριζοσπαστικό” ή “αντιμπεριαλιστικό” (;;) ρόλο τμημάτων της Ιρανικής αστικής τάξης (αλλά και του ευρύτερου ρεύματος του  θρησκευτικού φονταμενταλισμού και τα περιθώρια παρέμβασης σε αυτόν).

Το Τουντέχ,( το οποίο, στα πλαίσια της γενικότερης “μετωπικής” πολιτικής της περιόδου, ποτέ δεν υιοθέτησε την ονομασία “κομμουνιστικό”), ακολούθησε την οπορτουνιστική γραμμή που κυριάρχησε τις δεκαετίες μετά τον πόλεμο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα (και στην Σοβιετική Ένωση). Και κατέληξε τελικά να υποστεί μεγάλες διώξεις από τους πρώην “συμμάχους” (με αμέτρητα θύματα) όταν (και με τις δικές του θυσίες) αυτοί ανέβηκαν στην εξουσία το 1979. Το αποτέλεσμα ήταν να  συρρικνωθεί δραστικά  ή επιρροή και τα περιθώρια πολιτικής παρέμβασης και τελικά να κυριαρχήσουν τα αντιδραστικά στοιχεία.

Ας ελπίσουμε ότι αυτά τα γεγονότα αλλά και οι εξελίξεις που έρχονται (γιατί όλα αυτά δεν είναι εικόνες από το παρελθόν αλλά από το μέλλον) θα δώσουν την δυνατότητα για την  ανασυγκρότηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και σε αυτή την περιοχή, ανασυγκρότηση που την έχουν ανάγκη όχι μόνο οι εργατικές τάξεις της Μέσης Ανατολής αλλά και οι εργατικές τάξεις του ¨δυτικού” καπιταλισμού. Αλλιώς θα συνεχίσουμε (μάταια) να αναμένουμε “αντιμπεριαλισμό” από τους διάφορους φονταμενταλιστές ή “μεταρρυθμιστές” του Ισλαμικού κόσμου….

 

 

Βαγγέλης Ζέρβας

 

 

1.Φτώχεια και ανεργία βγάζουν στους δρόμους τους Ιρανούς

https://www.efsyn.gr/arthro/ftoheia-kai-anergia-vgazoyn-stoys-dromoys-toys-iranoys

2.Γιατί είναι σημαντική η οικονομία του Ιράν

http://www.efsyn.gr/arthro/giati-einai-simantiki-i-oikonomia-toy-iran

3.Ιράν, η κούρσα των πολυεθνικών

Αντιγράφουμε από το άρθρο: “Μετά τη συμφωνία ανάμεσα στο Ιράν και τις μεγάλες δυνάμεις για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης τον περασμένο Ιούλιο, Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί έσπευσαν να στείλουν πολιτικές και εμπορικές αποστολές για να προσπαθήσουν να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος απέναντι στις αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα και η Τουρκία, αλλά και στη Ρωσία….Για παράδειγμα, η Ομοσπονδία Εξωτερικού Εμπορίου της Γερμανίας, η BGA, θεωρεί ότι θα είναι δύσκολο για τη Γερμανία να ξαναγίνει ο μεγαλύτερος εταίρος του Ιράν, όπως πριν από την επιβολή των κυρώσεων, αφού η Κίνα έχει στο μεταξύ καταλάβει το κενό.

Η Κίνα, ο πρώτος αγοραστής του ιρανικού πετρελαίου, διατηρεί ισχυρό ενδιαφέρον να συνεργαστεί με το Ιράν για να εκμεταλλευθεί το σύνολο των δυνατοτήτων σύμπραξης στον τομέα των υποδομών και την ανάπτυξη των δυνατοτήτων παραγωγής, δήλωσε πρόσφατα ο υφυπουργός Εξωτερικών της Κίνας που επισκέφθηκε το Ιράν.Η Γερμανία ελπίζει να εξασφαλίσει για τα αμέσως επόμενα χρόνια εξαγωγές ύψους 5 έως 10 δισ. ευρώ προς το Ιράν, κυρίως στον τομέα των εργαλειομηχανών.

Αμερικανικές εταιρείες, όπως η Boeing και η General Electric, συμμετέχουν επίσης στην κούρσα, αλλά με το χάντικαπ της απουσίας διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη εδώ και 35 χρόνια και την απόφαση των ΗΠΑ να διατηρήσουν τμήμα των κυρώσεων στον πετρελαϊκό τομέα κατά κάθε εταιρείας για την οποία υπάρχουν υποψίες ότι χρηματοδοτεί την τρομοκρατία.

Από την πλευρά του το Ιράν έχει ανάγκη από ξένους επενδυτές για να εκσυγχρονίσει τις υποδομές του, να μειώσει το μερίδιο του κράτους σε μια οικονομία που είναι εξαντλημένη από τις κυρώσεις, την ύφεση, την πτώση των τιμών του πετρελαίου, την ανεργία και τον καλπάζοντα πληθωρισμό.

Η Ρωσία, ιστορικός σύμμαχος του Ιράν, διαθέτει ένα προβάδισμα στους στρατηγικούς τομείς της ενέργειας και των υποδομών. Έχει εξασφαλίσει την κατασκευή των δύο νέων πυρηνικών αντιδραστήρων του σταθμού του Μπουσέρ και την πώληση από την κρατική κοινοπραξία Rostec πυραύλων S-300.

Η Μόσχα και η Τεχεράνη θέλουν να αυξήσουν σε 10 δισ. δολάρια ετησίως τις εμπορικές τους ανταλλαγές έναντι 1,6 δισ. δολαρίων σήμερα. Η Ρωσία, ο πρόεδρος της οποίας επισκέφθηκε την Τεχεράνη την Νοέμβριο, είναι έτοιμη να αποδεσμεύσει πιστωτική γραμμή ύψους 5 δισ. δολαρίων προς τη γείτονα και σύμμαχό της.

Την ίδια στιγμή, η ρωσική δημόσια εταιρεία σιδηροδρόμων είναι έτοιμη να αναλάβει την ηλεκτροδότηση του ιρανικού σιδηροδρομικού δικτύου έναντι εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Η Siemens ανακοίνωσε την υπογραφή πρωτοκόλλου συμφωνίας με την Τεχεράνη για τη βελτίωση των σιδηροδρομικών υποδομών. Η αμερικανική GE ετοιμάζεται επίσης να μπει στο παιχνίδι.

Στον τομέα της αεροναυπηγικής ανταγωνίζονται η ευρωπαϊκή Airbus με την αμερικανική Boeing. Η πρόσφατη επίσκεψη του Ιρανού προέδρου στη Γαλλία κατέληξε στην υπογραφή πρωτοκόλλου συμφωνίας με την Airbus για την αγορά 114 αεροσκαφών, κυρίως Α-320, Α-321 και Α 330, παράδοσης 2017. Από το 2020 θα αρχίσει να παραλαμβάνει Airbus Α-350 και Α-380.

Στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, οι γαλλικές εταιρείες διατηρούν το προβάδισμα. Στο Παρίσι η ιρανική αντιπροσωπεία υπέγραψε συμβόλαια με τις εταιρείες Peugeot και Renault. Όμως, το Ιράν αποτελεί μια αγορά ενός εκατομμυρίου αυτοκινήτων, με προοπτική να φτάσει το 1,5 έως 2 εκατομμύρια, δίνοντας χώρο τόσο στις γερμανικές ανταγωνίστριες (BMW, Daimler, Volkswagen) όσο και στην ιαπωνική Toyota που «παρακολουθεί από κοντά την κατάσταση»

http://www.efsyn.gr/arthro/iran-i-koyrsa-ton-polyethnikon

4) Τσίπρας από Τεχεράνη: Αναβάθμιση της συνεργασίας Ιράν-Ελλάδας

Συνάντηση του ελληνα πρωθυπουργού με Τζαχανγκίρι και Ροχανί

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=774845

5) “Το Ιράν γίνεται χώρα που αξίζει να επενδύσεις”

http://www.kathimerini.gr/939572/article/proswpa/synentey3eis/to-iran-ginetai-xwra-poy-a3izei-na-ependyseis

6) https://tradingeconomics.com/iran/unemployment-rate . Τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας για το Ιράν βρίσκονται εδώ: https://data.worldbank.org/country/iran-islamic-rep. Δέν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για την φτώχεια, πέρα από διάφορες πηγές της αντιπολίτευσης (που δεν τις θεωρούμε αξιόπιστες και για αυτό δεν τα δημοσιεύουμε)

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *