Μια ζωή στον βούρκο

 

 

Μια ζωή στον βούρκο

 

 

Χάθηκαν 16 άνθρωποι στις λάσπες και τις πλημμύρες στην Δυτική Αττική και αγνοούνται (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) άλλοι έξι. Σε μια περιοχή που ζουν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οικογένειες από τα λαϊκά στρώματα, δηλαδή την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους.

Σαν να μην έφτανε η καταστροφή, εδώ και μέρες έχουν χυμήξει όλοι οι εκπρόσωποι της αστικής πολιτικής (δεξιοί και αριστεροί), όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι και “διανοούμενοι”, όλοι οι κάθε λογής γλύφτες της εξουσίας και προβάλλουν, μέσω των ΜΜΕ, με προκλητικό τρόπο, όλη την υποκρισία και παρακμή της σημερινής “τάξης πραγμάτων”.

Φταίει λένε η “Ευρυδίκη”. Και μετά φταίει ο “Ζήνωνας”. Και μετά τα φταίνε τα “μοναδικά” και “ακραία” καιρικά φαινόμενα, που έκαναν “θέλημα θεού” την καταστροφή και τον πνιγμό τόσων ανθρώπων στις λάσπες. Όμως δεν υπάρχει απάντηση γιατί η “Ευρυδίκη” η ο “Ζήνωνας” κατέστρεψαν σε τέτοιο βαθμό την Δυτική Αττική αφήνοντας νεκρούς και όχι την Εκάλη, το Ψυχικό, ή το Κολωνάκι .

Όμως η ιστορία πού έχουν όλα τα παρόμοια  “θελήματα θεού” δείχνεί πως, όπως και το πιο πρόσφατο,  ταξικές προτιμήσεις:

Στις 2 Νοεμβρίου 1977, η νεροποντή χτύπησε σε Αιγάλεω και Μοσχάτο. Ο απολογισμός 36 νεκροί, σχεδόν 2.000 υπόγεια σπίτια πλημμυρισμένα και αμέτρητες καταστροφές. 

Σφοδρές πλημμύρες ευτυχώς χωρίς θύματα, είχαν καταγραφεί τον Νοέμβριο του 1977, στον Ασπρόπυργο όταν πλημμύρισε ο παραπόταμος του Αγίου Γεωργίου. Το 1981 πλημμύρισαν σε Αιγάλεω και Περιστέρι οι χείμαρροι Μάσχα, Προφήτη Δανιήλ και Δαφνόρεμα. 

Τον Ιανουάριο του 1996 το Θριάσιο Πεδίο έγινε απέραντη λίμνη και δύο άνθρωποι πνίγηκαν όταν ο Σαρανταπόταμος (που ξεκινάει από την περιοχή της Μάντρας και φτάνει μέχρι την Χαλυβουργική), υπερχείλισε και καθώς δεν είχε διέξοδο προς τη θάλασσα, έπνιξε κυριολεκτικά την περιοχή. Δεν ήταν όμως αυτή η πρώτη φορά. Ο Σαρανταπόταμος είχε επίσης πλημμυρίσει, το 1953, το 1977, το 1978 προκαλώντας μεγάλες ζημιές στην περιοχή του Θριάσιου Πεδίου ενώ το 1963 ο χείμαρρος Σούρες είχε ξεχειλίσει πνίγοντας πάλι την περιοχή του Θριασίου.

Το 1997 και πάλι πλημμύρισαν οι συνήθεις περιοχές. Τα Λιόσια μετατράπηκαν σε λίμνη (1). 

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε ούτε “Ευρυδίκη”, ούτε “Ζήνωνας”. Υπήρχε και υπάρχει όμως η υποκρισία και η αναλγησία ενός συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, που, είτε με ΝΔ, είτε με ΠΑΣΟΚ, είτε με ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγει την άναρχη δόμηση (που λειτουργεί σαν πηγή πλούτου για το κεφάλαιο). Kαι καταστρέφει το περιβάλλον (και την εργατική δύναμη μέσα σε αυτό) για να συσσωρεύει νέα κέρδη η να προστατεύει αυτά που έχει.

Για αυτό εξάλλου και τα αντιπλημμυρικά έργα στις φτωχές περιοχές δεν βρίσκονται και ούτε θα βρεθούν στις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Δεν είναι αυτοκινητόδρομοι για να τρέχουν πιο γρήγορα τα εμπορεύματα των πολυεθνικών, δεν έχουν διόδια για να ξεζουμίζονται οι εργαζόμενοι, δεν είναι κερδοφόρα βλήματα για μίζες και δολοφονίες αμάχων στην Μέση Ανατολή, δεν είναι τα έργα τύπου Ολυμπιάδας 2004 για να μοιράζονται τα αμύθητα “πακέτα” ανάμεσα σε ξένες και εγχώριες κατασκευαστικές και τράπεζες. Με άλλα λόγια δεν ταιριάζουν στην λογική της καπιταλιστικής ανάπτυξης, άσχετα ποιο χρώμα κανείς θέλει να της δώσεις, αριστερό η δεξιό.

Επειδή η παραπάνω λογική έχει κοντά ποδάρια, εμφανίστηκε μια ακόμα πιο προκλητική και χυδαία προπαγάνδα, που επιχειρήθηκε μάλιστα να εμφανιστεί και ως “προοδευτική” κριτική, αφού αναπαράχθηκε από διάφορα παπαγαλάκια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η αριστερή εκδοχή του “μαζί τα φάγαμε”. Σύμφωνα με αυτήν την λογική, στην πραγματικότητα οι ίδιοι οι κάτοικοι της Δυτικής Αττικής (που μετράει τόσους νεκρούς) φταίνε γιατί είναι υπεύθυνοι για την…………καταστροφή του περιβάλλοντος.

Δηλαδή αυτοί μπάζωσαν τα ρέματα, αυτοί πούλησαν τα σπίτια, αυτοί έδωσαν τις άδειες, αυτοί έκαναν τις μελέτες κλπ. Λες και είχαν επιλογή να πάνε στην Εκάλη αλλά για κάποιον ανεξήγητο ρόλο προτίμησαν να μείνουν πάνω στο ρέμα στην….. Μάντρα. Λες και δεν ήταν το αστικό κράτος και τα κόμματα του που, αφού εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη τους να μένουν κάπου (την οποία πληρώνουν-ακόμα και με την ζωή τους όπως φάνηκε- σε κάθε κακοκαιρία), μετά τους έπαιρναν και χαράτσι για να νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετα (στα πλαίσια της αστικής “περιβαλλοντικής ευαισθησίας”).

Τι να πει κανείς πραγματικά για την προκλητική στάση του αστικού πολιτικού προσωπικού. Του Πρωθυπουργού που, αφού μοίρασε φιλοδώρημα από αυτά που λήστεψε με την πολιτική του, πέρασε μια βόλτα και…έφυγε από τη χώρα για να πάει στην Σουηδία να μιλήσει για το….κοινωνικό κράτος (!!).

Τί να πει κανείς για την Περιφερειάρχη Αττικής (του θεσμού δηλαδή που υποτίθεται ότι έχει την ευθύνη για την περιοχή) που έκανε……μήνυση κατά παντός υπευθύνου (!!!!) για τις καταστροφές και τώρα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το…δασαρχείο και άλλες υπηρεσίες σε έναν υποκριτικό και αποπροσανατολιστικό σκυλοκαβγά.

Τι να πει κανείς για το υπουργείο Περιβάλλοντος που  τον Ιούλη του 2017 αναρτήθηκε από το υπουργείο Περιβάλλοντος το λεγόμενο «Προσχέδιο Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας – Παραδοτέο 12» του Υδατικού Διαμερίσματος Αττικής. διαβεβαίωνε σε επίσημα έγγραφα ότι η  Νέα Πέραμος εντάσσεται στη «Χαμηλή ζώνη Μεγάρων – Ν. Περάμου. (…) δεν υπάρχει υψηλός ή πολύ υψηλός κίνδυνος πλημμύρας» ακόμη και «για πλημμυρική βροχόπτωση 100ετίας»! ενώ για τη Μάνδρα διαπίστωνε υψηλό και πολύ υψηλό κίνδυνο αλλά κατά περίπτωση και σε κάποια τμήματα! (2).

Τί να πει κανείς για το προκλητικό θράσος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παριστάνουν από πάνω και τους κοινωνικά ευαίσθητους όταν δημιούργησαν εδώ και δεκαετίες αυτήν την κατάσταση με την πολιτική τους.

Είναι να μένει κανείς άφωνος ακούγοντας όλους αυτούς στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις να κάνουν αναλύσεις. Και δεν υπάρχει τίποτα για να γελάσεις σε όλη αυτή την κακοστημένη και προκλητική παράσταση.

Εδώ στον Κολωνό που μένω, μόλις ξέσπασαν οι καταστροφές και μαθεύτηκαν οι νεκροί, ο δήμος της Αθήνας έτρεξε να κλείσει όλα τα σχολεία, με αποτέλεσμα να σταματήσει η  εκπαιδευτική διαδικασία να στερηθούν τα μαθήματα τα παιδιά και (κοιτά να δεις η “Ευρυδίκη”) ακυρώνοντας τους εορτασμούς για το Πολυτεχνείο στα σχολεία της περιοχής. Ομολόγησε έτσι ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν οι όροι ασφάλειας ούτε σε άλλες παρόμοιες περιοχές, αφού όλοι γνωρίζουν ότι π.χ. η γέφυρα που τέμνει την Λένορμαν στο ύψος του Κηφισού δεν είναι τίποτα άλλο από μπάζωμα¨του ποταμού για να βγουν τα “πλάνα” και κέρδη των εργολάβων και άλλων “επενδυτών” την εποχή της κατασκευής.

Φοβήθηκαν ότι μια καταιγίδα τύπου Μάντρας θα δημιουργούσε απρόβλεπτες καταστάσεις στην περιοχή. Έκλεισαν έτσι τα σχολεία, κατήργησαν τον εορτασμό για το Πολυτεχνείο και καθάρισαν. Και από Δευτέρα η ζωή θα συνεχιστεί. Τόσα χρόνια που οι κάτοικοι έχουν κάνει κινητοποιήσεις, έχουν στείλει υπομνήματα για το γεγονός ότι με την πρώτη βροχή πλημμυρίζουν τα πάντα σε πολλά σημεία φυσικά δεν έχει γίνει τίποτα. Γιατί εξάλλου να φτιάξει κανείς παραπάνω αγωγούς (και γενικότερα δομές προστασίας από φυσικά φαινόμενα) σε τέτοιες περιοχές αφού δεν προβλέπονται κέρδη για το κεφάλαιο. Πιο πιθανό είναι να καταστρέψει και ότι υπάρχει, ρίχνοντας νέο τσιμέντο για κανένα νέο αναπτυξιακό “έργο” σαν αυτά που γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ελλάδα και στην Αθήνα ιδιαίτερα.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη διέξοδος απο τον αγώνα για την άμεση αποζήμίωση των πληγέντων και τα στοιχειώδη έργα αντιπλημμυρικής προστασίας που χρειάζονται οι λαικές γειτονιές. Για να ανοίξει ο δρόμος για  μια κοινωνική οργάνωση με τελείως διαφορετικά κριτήρια για την κατοικία και το περιβάλλον, βασισμένη στο κοινωνικό σχέδιο και όχι στην άναρχη καπιταλιστική ανάπτυξη κάθε είδους. Για μία διαφορετική προοπτική από την καθημερινότητα του σάπιου σημερινού συστήματος, όπου αρκούν οι καταιγίδες για να αποκαλύπτουν τον βάρβαρο και υποκριτικό του χαρακτήρα.

 

 

Κατερίνα Μαργαρίτη

 

 

(1)http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500175115

(2)https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=17/11/2017&id=16885&pageNo=11

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *