Ο δόλιος φάρος της “ήττας” της ακροδεξιάς: Για το αποτέλεσμα των Ολλανδικών εκλογών

 

Γέμισαν πανηγυρισμούς τα ξένα και εγχώρια ΜΜΕ για την “νίκη της Ευρώπης” στις Ολλανδικές εκλογές. Και δεν σταματούν οι δηλώσεις των Ευρωπαίων ηγετών: «Οι Ολλανδοί είναι εταίροι μας, φίλοι, γείτονες. Κατά συνέπεια με χαροποίησε ιδιαίτερα το γεγονός ότι η μεγάλη συμμετοχή οδήγησε σε ένα φιλοευρωπαϊκό αποτέλεσμα, ένα ξεκάθαρο μήνυμα», δήλωσε η Μέρκελ.«Ο λαός στην Ολλανδία ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ των αξιών τις οποίες προασπίζεται η Ευρώπη: ελεύθερες και ανεκτικές κοινωνίες σε μια ευημερούσα Ευρώπη», αναφέρει ο Γιούνκερ σε επιστολή του. Ανάλογες δηλώσεις κυριαρχούν σήμερα σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Ποια είναι όμως η ουσία των πανηγυρισμών και η πραγματική εικόνα;.

Αρκεί κανείς να ρίξει μόνο μια ματιά στα εκλογικά αποτελέσματα για να καταλάβει ότι οι εκλογές στην Ολλανδία δεν συνιστούν ήττα του ακροδεξιού-φασιστικού ρεύματος που ανεβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Το δεξιό κόμμα του Ρούτε (VVD) από 41 έδρες κατεβαίνει στις 33, τα ποσοστά του πέφτουν τουλάχιστον πέντε μονάδες από 26,6% σε 21,2% (δηλαδή μια απώλεια 25% του ποσοστού του 2012). Το ακροδεξιό-φασιστικό κόμμα του Βίλντερς (PVV) ακολουθεί ακριβώς την αντίστροφη πορεία: κερδίζει 30% πάνω σε έδρες από το 2012 και ανεβαίνει στις 20 ενώ το ποσοστό του από 10,1% ανεβαίνει στο 13,1%. Αυτά τα νούμερα θα πρέπει να υπολογιστούν  με βάση την γενικότερη άνοδο της συμμετοχής που κάνει πιο σημαντική και την άνοδο και την πτώση των ποσοστών.

Η εικόνα αυτή γίνεται πιο αποκαλυπτική αν σκεφτεί κανείς ότι η ακόμα και αυτή η πετσοκομμένη πρωτιά του VVD δέν έγινε από κάποιες θέσεις αντιπολίτευσης στην ακροδεξιά αλλά από ακριβώς το αντίθετο: Την μετατροπή του Ολλανδού πρωθυπουργού σε σωσία του Βίλντερς στην προσπάθεια του να αποτρέψει την εκλογική λεηλασία του κόμματος του. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε σε έναν παραληρηματικό ανταγωνισμό με τον Βίλντερς με ρατσιστικές δηλώσεις, με κορυφαίο το κάλεσμα στους μετανάστες να σηκωθούν να φύγουν από την χώρα!. Από την άλλη και ο Ρούτε και ο Βίλντερς ήταν από παλιά συνέταιροι στα μέτρα λιτότητας, τα αντεργατικά νομοσχέδια και τις περικοπές αφού τα ψήφιζαν και τα στήριζαν μαζί στην Ολλανδική βουλή. Και το ίδιο θα κάνουν και τώρα. Η μόνη διαφορά ήταν καθαρά επικοινωνιακού τύπου: ο Ρούτε κράτησε (μαζί με τις ρατσιστικές κραυγές) και μια πιο φιλική ρητορική για τον Ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό (την Ε.Ε δηλαδή) αποτρέποντας ενδεχομένως κάποια κοινωνικά στρώματα που συνδέονται και υλικά με την Ε.Ε να στηρίξουν τον Βίλντερς.

Το γεγονός λοιπόν ότι ο Ρούτε (ο σωσίας του Βίλντερς δηλαδή) τελικά έχασε τόση εκλογική δύναμη αλλά διατήρησε την πρωθυπουργία και ότι ο Βίλντερς ήρθε δεύτερος καμία σημασία δεν θα έχει για την εργατική τάξη της Ολλανδίας και των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών χωρών. Αντίθετα αυτό που επιβεβαιώνουν οι Ολλανδικές εκλογές (και θα επιβεβαιώσουν και οι υπόλοιπες) είναι η ενίσχυση της  ακροδεξιάς-φασιστικής γραμμής, που, με όχημα  τα κόμματα τύπου Λεπέν, Βίλντερς, Ορμπάν,  κ.α Γραμμή που λειτουργεί σαν χρήσιμος “λαγός” για τα ευρύτερα σχέδια των αστικών τάξεων απέναντι στους εργαζόμενους στις χώρες τους και τα στημένα διλλήματα που θέλουν να φτιάξουν. Ήδη αναζητούνται και νέες εκδοχές της ιμπεριαλιστικής αριστεράς (όπως γίνεται στην Γερμανία με το SPD) για να (ξανά)σερβιριστούν σαν “δημοκρατικές”, “προοδευτικές” και “αντιφασιστικές” δυνάμεις στο κάλπικο δίπολο “Ευρώπη εναντίον ακροδεξιάς” που στήνουν εδώ και καιρό τα αστικά επιτελεία σε όλη την ήπειρο..

Η άνοδος της ακροδεξιάς και των φασιστών σε όλη την Ευρώπη τροφοδοτείται και ενισχύεται από την πολιτική και τους μηχανισμούς που υποστηρίζουν όλα τα αστικά κόμματα του Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού (συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά, αριστερά, πράσινα κ.α). Οι σημερινοί λοιπόν πανηγυρισμοί του αστικού πολιτικού προσωπικού και των διανοούμενων δεν έχουν να κάνουν με κάποια ήττα της ακροδεξιάς. Έχουν να κάνουν με την δυνατότητα που βλέπουν να παραμείνουν οι ίδιοι στην εξουσία ασκώντας την ακροδεξιά πολιτική με “φιλελεύθερη” και “δημοκρατική” ταμπέλα. Δηλαδή πρόκειται για έναν καυγά για το ποιος θα έχει την κουτάλα και θα είναι το πρώτο βιολί στο ξεζούμισμα και την καταστολή των εργατικών τάξεων της Ευρώπης.

Βέβαια σε αυτήν την διαμάχη δεν θα πρέπει να αποκλειστούν και ενδεχόμενες εξελίξεις τύπου Τράμπ που θα τροφοδοτήσουν και θα αναδιατάξουν το πλαίσιο των ανταγωνισμών ανάμεσα στις αστικές τάξεις. Όμως, ανεξάρτητα από ρητορικές και “επαναστατικές” φρασεολογίες, χωρίς την ταξική παρέμβαση των εργαζομένων κάθε πιθανό τέτοιο “ρήγμα” θα καταλήξει στην διαιώνιση και ενίσχυση όλων των αντεργατικών πολιτικών. Εδώ βρίσκεται η σημασία της πάλης για άμεση αποχώρηση της κάθε χώρας από την Ε.Ε, την ακύρωση όλων των ιμπεριαλιστικών συμφωνιών και την διαγραφή του χρέους. Τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες.

 

 

Βαγγέλης Ζέρβας

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *