Συνέντευξη της Γιώτας Ταβουλάρη, Προέδρου της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στο Φάρμακο (ΟΕΦΣΕΕ) και υποψήφιας βουλευτή Β΄Αθήνας, με το ΚΚΕ

 

 

επιμέλεια συνέντευξης, Βαγγέλης Ζέρβας

1)Τι κρίνεται στις εκλογές στις 25 Γενάρη για την εργατική τάξη; Ποια είναι τα ζητήματα που θα τεθούν άμεσα αμέσως μετά το αποτέλεσμα των εκλογών για τα εργασιακά και το ασφαλιστικό;

Την επόμενη μέρα των εκλογών θα είναι εδώ και θα συνεχίζουν να ματώνουν το λαό η Ε.Ε. και τα «μνημόνια διαρκείας», όπως κι αν ονομάζονται, παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα που ζητά το κεφάλαιο για να θωρακίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του. Κανένας από τους διεκδικητές της κυβερνητικής διαχείρισης δεν πρόκειται να καταργήσει τους μέχρι σήμερα ψηφισμένους αντιλαϊκούς νόμους, το έχουν ξεκαθαρίσει. Οι δυνάμεις αυτές είναι ταγμένες στην υπεράσπιση της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου, των εγχώριων και ξένων μονοπωλίων, στηρίζουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.Στα πλαίσια αυτά η όποια ανάκαμψη, οι περιβόητες «επενδύσεις» απαιτούν ακόμα πιο φτηνή και υποταγμένη εργατική δύναμη, δεν θα λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας. Οι κεφαλαιοκράτες απαιτούν ακόμα μεγαλύτερα προνόμια γι αυτούς σε βάρος των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων. Ανεξάρτητα από την πορεία των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και τη μετάβαση στη νέα φάση επιτήρησης, τα μονοπώλια ζητούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, όπως την πλήρη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, τη νέα μείωση στους μισθούς και το λαϊκό εισόδημα, να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις, να περιοριστεί η συνδικαλιστική δράση. Για να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά ο λαός μας χρειάζεται ένα ισχυρό κίνημα με ταξικό προσανατολισμό, με λογική σύγκρουσης και αντιπαράθεσης με τα συμφέροντα και τις απαιτήσεις των μεγαλοεπιχειρηματιών, προκειμένου να βάλει εμπόδια στα αντιλαϊκά σχέδια τους, να διεκδικήσει την αποκατάσταση των απωλειών που είχε το προηγούμενο διάστημα, την ικανοποίηση των σύγχρονων και πραγματικών αναγκών του. Μακριά από τη λογική της «ελεημοσύνης», του «μικρότερου κακού», των «μειωμένων απαιτήσεων».

Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα για το λαό, με αυτή την ατζέντα πρέπει να πάει στην κάλπη, να διαμορφώσει κριτήριο ψήφου, και όχι με τα ψευτοδιλήμματα, την τρομοκρατία και τις αυταπάτες που του καλλιεργούν το δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και οι μικρότεροι δορυφόροι «δεξιοί», «κεντρώοι», «αριστεροί» που είναι διαθέσιμοι στο σχηματισμό του όποιου κυβερνητικού σχήματος διαχείρισης, αγωνιούν για τη σταθερότητα του εκμεταλλευτικού συστήματος του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων. Σε αυτή την προσπάθεια που πρέπει να κάνει ο λαός, στο δρόμο που πρέπει να βαδίσει, για να βρει διέξοδο από τα βάσανά του, το ΚΚΕ αποτελεί στήριγμα και δύναμη εγγύησης.

2) Υπάρχει οποιαδήποτε προοπτική για φιλολαϊκό δρόμο εντός της Ε.Ε και ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση του εργατικού κινήματος;

Η Ε.Ε. είναι μια λυκοσυμμαχία καπιταλιστικών κρατών που φροντίζει για τη θωράκιση των συμφερόντων των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Από τη φύση της, λοιπόν, είναι αντιδραστική, δεν μπορεί να πάρει φιλολαϊκό χαρακτήρα. Ο ελληνικός αλλά και οι υπόλοιποι λαοί έχουν πείρα από την πορεία της Ε.Ε., από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, αυτό το μνημόνιο των μνημονίων που συμπυκνώνει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, την αντιλαϊκή πολιτική που ασκήθηκε και ασκείται. Σε αυτή τη βάση, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν την καπιταλιστική ανάπτυξη του προηγούμενου διαστήματος, μάτωσαν στην περίοδο της κρίσης και πάνω στα ερείπιά τους χτίζεται η ανάκαμψη. Αυτός είναι ο δρόμος του κεφαλαίου, αυτός είναι ο δρόμος της Ε.Ε. και άσχετα με το μέγεθος του χρέους και με την ύπαρξη ή όχι μνημονίων οι λαοί πληρώνουν, όπως ο ελληνικός, ο ιταλικός, ο γαλλικός, ο γερμανικός κ.ο.κ. Και δεν πληρώνουν μόνο με το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων, των μισθών και των δικαιωμάτων, αλλά και με την εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις και πολέμους στο πεδίο των μονοπωλιακών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Το σύμφωνο σταθερότητας, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, οι μηχανισμοί επιτήρησης, όλες οι συμφωνίες και οι δεσμεύσεις που υπάρχουν στα πλαίσια της Ε.Ε. αποκλείουν την όποια φιλολαϊκή εξέλιξή της. Η μόνη διέξοδος προς όφελος του λαού είναι στην κατεύθυνση της αποδέσμευσης, της μονομερούς διαγραφής του χρέους με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, με λαϊκή εξουσία που θα σχεδιάζει την παραγωγή, έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Με αυτή την πυξίδα, η οποιαδήποτε φιλολαϊκή εξέλιξη για τον ελληνικό αλλά και τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης μπορεί να κατακτηθεί με ταξικούς αγώνες σε αντιπαράθεση με τα μονοπώλια και τους οργανισμούς τους. Κάθε άλλη εκδοχή, όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ και των «αδελφών» του στην Ευρώπη (PODEMOS, ΚΕΑ), δημιουργεί αυταπάτες, ευνουχίζει το κίνημα, διευκολύνει το εκμεταλλευτικό σύστημα στη διαιώνισή του.

3) Ποιά στάση θα πρέπει να κρατήσει το εργατικό κίνημα απέναντι στο ενδεχόμενο μιας αριστερής κυβέρνησης;

Καταρχήν, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι όποιο πρόσημο και αν έχει η κυβέρνηση που θα προκύψει, εφόσον τα κλειδιά της οικονομίας, δηλ. η πραγματική εξουσία παραμένει στο μεγάλο κεφάλαιο, στα μονοπώλια, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα εκ των πραγμάτων βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Αυτή η αντιπολίτευση, λοιπόν, η λαϊκή αντιπολίτευση, πρέπει να είναι ισχυρή, μέσα από ένα οργανωμένο ταξικό κίνημα που θα μάχεται αποφασιστικά και θα διεκδικεί την ανάκτηση των απωλειών, μέτρα ουσιαστικής ανακούφισης αλλά και ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών των εργαζόμενων, των άνεργων, των συνταξιούχων, των νέων ανθρώπων. Προϋπόθεση για να λειτουργήσει αυτή η ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση είναι η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ, το μόνο κόμμα που σταθερά και αταλάντευτα παλεύει για την οργάνωση και ισχυροποίηση του λαϊκού κινήματος, είναι μπροστάρης στους αγώνες με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα, δεν μπαίνει στη λογική της κυβερνητικής διαχείρισης και γι αυτό δεν μπορεί κανένας να το βάλει στο χέρι. Αυτό φοβούνται πραγματικά οι κεφαλαιοκράτες, όλους τους υπόλοιπους μπορούν να τους ελέγξουν, γιατί έχουν κοινούς στρατηγικούς στόχους, παρά τις διαφοροποιήσεις ως προς το μίγμα διαχείρισης και τους αυτοπροσδιορισμούς «δεξιά», «αριστερά» κλπ. Αλλά ας δούμε και πιο ειδικά με βάση τα κόμματα και τα προγράμματά τους που είναι πολύ συγκεκριμένα: μια κυβέρνηση της «αριστεράς» θα έχει κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε τμήματα του μεγάλου κεφαλαίου, τα διαπιστευτήρια του στο ΣΕΒ, σε διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οργανισμούς, η θέση του υπέρ της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ καμιά σχέση δεν έχουν με την αριστερά, με την προοδευτική ριζοσπαστική σκέψη, με την ίδια την ιστορία των αγώνων του λαού μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εγκλωβίσει αριστερό κόσμο, εργαζόμενους με προβληματισμό και αγωνιστική πολιτική διάθεση, αξιοποιώντας ιδιαίτερα τη λεγόμενη «αριστερή πλατφόρμα» με την ψευδεπίγραφη «ριζοσπαστική» ρητορεία, στο εσωτερικό του. Αντίστοιχα, αποπροσανατολίζουν τα σχήματα εκλογικής συνεργασίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θέτουν ορισμένους στόχους πάλης π.χ. «έξοδος από το ευρώ», χωρίς, όμως, ρήξη με το σημερινό πλαίσιο ελέγχου της οικονομίας από την εξουσία του κεφαλαίου. Τέτοιοι στόχοι δεν προσφέρουν διέξοδο στα λαϊκά προβλήματα, αλλά εναλλακτικές λύσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, εξάλλου αντίστοιχοι στόχοι μπαίνουν και από ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου. Η απάντηση, επομένως, των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων σε όλα αυτά πρέπει να είναι η οργανωμένη πάλη μέσα από τα σωματεία, τις επιτροπές σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο σε κάθε γειτονιά. Πάλη με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες και τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα από την τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη, από τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο, για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες αυτές. Πάλη που θα βάλει φρένο στην αντιλαϊκή λαίλαπα, θα διεκδικήσει την αναπλήρωση των απωλειών, θα διεκδικήσει νέες κατακτήσεις και θα ανοίξει δρόμο για την οριστική διέξοδο, την εργατική – λαϊκή εξουσία, που θα οργανώνει την παραγωγή με κριτήριο την ικανοποίηση των αναγκών και όχι το καπιταλιστικό κέρδος.

4) Ποιά είναι η δική σας πολιτική πρόταση για την ψήφο στις εκλογές;

Για όλα τα παραπάνω, μπροστά στις εκλογές της 25ης Γενάρη, το ΚΚΕ μιλάει για ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση. Να δυναμώσει η λαϊκή αντίσταση και πάλη, η λαϊκή συμμαχία ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΚΚΕ είναι αδιάφορο στο θέμα της κυβέρνησης. Λέει καθαρά ότι θα δώσει το παρών του σε μια διακυβέρνηση όπου ο ίδιος ο λαός θα είναι στην εξουσία, με άμεση κοινωνικοποίηση του πλούτου, με ταυτόχρονη αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που φρενάρουν μια φιλολαϊκή ανάπτυξη και βάζουν σε κίνδυνο κυριαρχικά δικαιώματα του λαού και της χώρας. Μια διακυβέρνηση που θα καταργήσει αμέσως τα μνημόνια, τους εφαρμοστικούς νόμους και φυσικά θα διαγράψει μονομερώς το χρέος. Αυτό, βεβαίως, συνιστά μια ριζικά διαφορετική πολιτική, μια ριζικά διαφορετική κοινωνική οργάνωση και οικονομία. Δεν κρίνεται, όμως, αυτό το ζήτημα σε αυτές τις εκλογές, το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν το έχει βάλει για την ώρα στην ημερήσια διάταξη. Από αυτές τις εκλογές μπορεί να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας από κόμματα που βρίσκονται στον ίδιο στρατηγικό δρόμο, όποιο πρόσημο και αν έχουν. Άρα ο λαός δεν πρέπει να δώσει ψήφο ανοχής, γιατί αυτό του ζητάνε και φυσικά ψήφο ανοχής δεν θα δώσει το ΚΚΕ. Αντίθετα, με ισχυρό ΚΚΕ, ο λαός μπορεί να δώσει δύναμη στη δύναμή του, να ενισχύσει την πάλη του και να βρεθεί πιο κοντά στη μόνη ελπιδοφόρα προοπτική, την ανατροπή των μονοπωλίων και του σημερινού βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματός τους και την οικοδόμηση του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου ο ίδιος θα διαφεντεύει τον πλούτο που παράγει. Το ΚΚΕ, λοιπόν, καλεί κάθε εργαζόμενο, βιοπαλαιστή, κάθε τίμιο αγωνιστή, κάθε αριστερό άνθρωπο, με ριζοσπαστική συνείδηση, να το εμπιστευτεί και να το στηρίξει, ακόμα και αν δε συμφωνεί σε όλα μαζί του, όποιες επιφυλάξεις κι αν έχει. Γιατί η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, η προοπτική και ο προσανατολισμός του είναι στοιχεία που μπορούν να καταστήσουν αποτελεσματικούς τους καθημερινούς αγώνες του σήμερα, να είναι αγώνες με αξιώσεις και όχι άσφαιρα πυρά. Από την πολιτική του ΚΚΕ, ακόμα, απορρέει η σταθερότητά του, η ακλόνητη στάση του δίπλα στους εργαζόμενους και το λαό, που αποτελεί εγγύηση για τους μικρούς και μεγάλους αγώνες. Αυτό εκφράζεται και από τη σύνθεση των ψηφοδελτίων του που απαρτίζονται από αγωνιστές και αγωνίστριες της ζωής, εργαζόμενους, ανθρώπους του μόχθου, συνταξιούχους, επιστήμονες, νέους και όχι από επαγγελματίες γυρολόγους της πολιτικής – πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *