Το Λενινιστικό ανορθόδοξο και ο Αριστερισμός

 

Το Λενινιστικό ανορθόδοξο και ο Αριστερισμός

 

Ο αριστερισμός έχει λοιδορηθεί, έχει στιγματιστεί και έχει εννοηθεί ως η παιδική εκβολή ενός ορθόδοξου μαρξισμού-λενινισμού που δεν έχει βρει ακόμη τους τρόπους και τις μεθόδους να απεγκλωβιστεί από την φενάκη του. Ακόμη περισσότερο εκλαμβάνεται ως αριστερός ρομαντισμός που λησμονεί την τακτική και υπερίπταται στα υψίπεδα της στρατηγικής μέχρι να προσγειωθεί ανώμαλα στην ήσυχη κοιλάδα της real politique. Είναι όμως έτσι ; Είναι ο αριστερισμός μια παιδική ασθένεια που όταν έρχεται σε όσμωση με τις υλικές συνθήκες της πραγματικότητας, φυλλορροεί, διαστέλλεται και τελικά εξαϋλώνεται, και ο φορέας του επιστρέφει ή καταλήγει σε μια υγιή κατάσταση γεωμετρικής ισορροπίας ;

Είναι η μαρξιστική ορθοδοξία το δέντρο της γνώσης εκ του οποίου απορρέουν όλες οι απαντήσεις σε κάθε πιθανή ερώτηση ;  Είναι άραγε συμβατή οποιαδήποτε ορθοδοξία με τη μαρξιστική κοσμολογία ;

Αν συνομολογηθεί ότι ο μαρξισμός είναι η πραγματική κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα κίνηση, και την αναστρέφει προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, τότε πρόδηλα ο μαρξισμός είναι μια  ανορθόδοξη κίνηση τουλάχιστον σε ότι αφορά ως προς την κατεστημένη κατάσταση την οποία επιδιώκει να αναστείλει, και τελικά να ανατρέψει. Το τέλος της καπιταλιστικής κυριαρχίας είναι η αφετηρία της κυριαρχίας της εργατικής πολιτικής η οποία εκρέει από το σώμα της καπιταλιστικής κανονικότητας ως η βίαιη και ολοσχερής διάρρηξη του πραγματικού. Το πραγματικό αποκαλύπτεται εδώ, ως ταυτολογία του υφιστάμενου, η οποία εκβάλει στην καθημερινότητα της ταξικής  πάλης ως η ορθοδοξία του εφικτού, του μόνου εφικτού.

Μήπως τελικά μόνο μια ορθοδοξία μπορεί να καταλύσει μια πρότερη ορθοδοξία ; Και αν κάτι τέτοιο δρομολογηθεί ποιες οι ομοιότητες της κατάστασης που καταλύθηκε με την κατάσταση που αναδύθηκε; Μήπως τελικά οι ομοιότητες που παραμένουν εντός  της νέας κυριαρχίας, είναι αυτές που διαβρώνουν το νέο όπως ροκανίζει η θάλασσα τον βράχο, και αργά αλλά σταθερά αναδύεται ξανά το αποτρόπαιο πρόσωπο της κυριαρχίας που κυοφόρησε την ανατροπή της; Αν αυτή η υπόθεση ισχύει ποια είναι η κατάλληλη στιγμή να αναμετρηθεί το εργατικό κίνημα με ένα τέτοιο ενδεχόμενο ; Όταν έχει ήδη συμβεί ή μήπως πριν καν εμφανιστεί η ανάγκη αυτής της αναμέτρησης ;

Το σαράκι του καπιταλισμού δεν πεθαίνει εύκολα. Αρτιότερα δεν απονεκρώνεται μονάχο του. Ο ρόλος του υποκειμένου, ο ρόλος της εργατικής τάξης είναι εδώ, κομβικός. Όχι απλά ως φορέα υπεράσπισης της νέας εξουσίας αλλά πρωταρχικά ως φορέα που στο ενεργό παρόν εντός της λοιμώδους καπιταλιστικής  πραγματικότητας, θα αποτυπώνει στα μέσα, στις  μεθόδους και στους σκοπούς, ιδέες και πράξεις που δεν χωράνε , δεν στριμώχνονται στα όρια του εφικτού. Είναι η παντιέρα του ακανόνιστου, η κίνηση του ασυνεχούς, η ανάστροφη πορεία προς το ρεύμα του Αχέροντα, που εκφέρεται ως η απόπειρα να διαγνωστεί η πραγματικότητα-ώστε να καταλυθεί- με μέσα και εργαλεία που δεν θα χαρίσουν, ούτε θα πουλήσουν οι καπιταλιστές.

Ο αριστερισμός είναι αυτό το παράδοξο-ανορθόδοξο ενώ δεν βρίσκεται καθόλου μακριά –παρά τις περί αντιθέτου απόψεις- από το λενινιστικό ανορθόδοξο που εξήγγειλε και σχεδίαζε την σοσιαλιστική επανάσταση όταν η πλειοψηφία του κόμματός  καθαρόγραφε το νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Το Λενινιστικό ανορθόδοξο, είναι Αριστερός Κομμουνισμός την ιστορική στιγμή που οι περισσότεροι τσαλαβουτούσαν στα γραπτά του Πλεχάνωφ για να αποδείξουν το ανορθόδοξο και το ανεφάρμοστο της λενινιστικής γραμμής. Το Λενινιστικό ανορθόδοξο ήταν το δυνητικό που έπαιρνε σάρκα και οστά, ώστε να γίνει πραγματικό καταλύοντας τις νόρμες και του κανόνες της καθεστηκυίας τάξης αλλά και τις αστικές αυταπάτες των κατά φαντασία κομμουνιστών. Μόνο το ανορθόδοξο κυοφορεί την επαναστατική υπέρβαση. Δεν υπάρχει κανονική πορεία προς το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής  κυριαρχίας. Έχουμε κάποια χνάρια ωστόσο, που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Τα ανορθόδοξα χνάρια από τον λενινιστικό βηματισμό.

Ο αριστερισμός λοιπόν δεν έπεσε από τον ουρανό ούτε δημιουργήθηκε στα κεφάλια των διανοούμενων ως ακίνδυνο θεωρητικό σχήμα που εντοπίζεται περιφραγμένος σε ακαδημαϊκά αμφιθέατρα. Ο αριστερισμός συμπιέζει και συμπιέζεται στις σελίδες από το «Κράτος  και Επανάσταση» και τελικά βγαίνει στους δρόμους, αναδύεται αγόγγυστα μέσα από τις «Θέσεις του Απρίλη» , βρίσκεται στις σημαίες όσων εφορμούν στα ανάκτορα και αναμετρώνται με άδειες καρέκλες καθώς οι αστοί έχουν ήδη αναχωρήσει. Οι ίδιοι αστοί που οι ρεαλιστές του αστικοδημοκρατικού εκσυγχρονισμού τους έβλεπαν ως εταίρους σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο μεταβατικού περάσματος της τσαρικής Ρωσίας προς τον σοσιαλισμό. Ποιος θα μπορούσε να τους ψέξει άλλωστε. Η ορθόδοξη ανάγνωση του μαρξισμού αυτό επίτασσε.

Η ορθόδοξη ανάγνωση του μαρξισμού : Ίσως η πιο αποκρουστική έκφραση που θα μπορούσε ποτέ να γραφτεί για τον μαρξισμό.

Ας επανέλθουμε. Αν ο Λένιν ήταν ένας αριστερός κομμουνιστής γιατί πολέμησε τον αριστερισμό; Είστε βέβαιοι ; Δεν αρκεί να διαβαστεί μόνο ο τίτλος του βιβλίου. Οι σελίδες είναι αρκετές, πολύ πυκνές όπως και μεστές σε νόημα. Μήπως μπορούμε να υποθέσουμε, ότι ο Λένιν πολέμησε μέχρι τέλους την αριστερή φρασεολογία χωρίς περιεχόμενο, την αριστερή κενομανία, τον αιθεροβάμων βερμπαλισμό που δεν λαμβάνει υπόψη του όχι μόνο τις αντικειμενικές συνθήκες αλλά και την απαράβατη προϋπόθεση της συμμετοχής της εργατικής τάξης στην επαναστατική υπόθεση της χειραφέτησης της ;

Αγιογραφία του Λένιν λοιπόν. Οδηγούμαστε έτσι η αλλιώς σε μια ανάστροφη εικονολατρία; Κατηγορηματικά όχι. Φυσικά και έκανε λάθη ο Λένιν. Αλλά έκανε τα λιγότερα δυνατά, όπως και τα λιγότερα από όλους τους υπόλοιπους. Κυρίως όμως δεν έκανε το λάθος να θεωρήσει ως λάθος την επαναστατική απόπειρα. Ακριβώς για αυτό το Λενινιστικό ανορθόδοξο θα επιστρέφει ξανά και ξανά για να καταδείξει πως ο μαρξισμός μόνο ως ανορθόδοξη κοσμολογία και πρακτική έχει λόγο ύπαρξης.

Αν συντασσόμαστε λοιπόν, με τον μαρξισμό του Λένιν που γελοιοποίησε τους δημοσιολόγους της κατάλληλης επαναστατικής στιγμής, με τον μαρξισμό της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνεχτ που είχαν απέραντο δίκιο για την κοινωνική και πολιτική διάβρωση της επανάστασης από την γραφειοκρατία, με τον μαρξισμό του Μπορντίγκα που είχε δίκιο να διατηρεί άκαμπτη «αριστερίστικη» στάση στην Ιταλία αλλά και στην Διεθνή, με τον μαρξισμό του Τσε Γκεβάρα που υπηρέτησε τον επαναστατικό διεθνισμό ανυποχώρητα, με τον μαρξισμό της Κολλοντάι που έμεινε αριστερή κομουνίστρια μέχρι τέλους, με τον μαρξισμό του Άρη Βελουχιώτη που δεν παρέδωσε τα όπλα προτιμώντας την αυτοκτονία, τότε συντασσόμαστε με τον ανορθόδοξο αριστερό κομμουνισμό.

Πρόκειται για μια  δύσκολη στοίχιση. Καθώς στις περιόδους της κοινωνικής συναίνεσης, και του «ειρηνικού περάσματος στον σοσιαλισμό» ο αριστερισμός μοιάζει αναίτια υπερεπαναστατικότητα και περιθωριακή φλυαρία. Ενώ στις περιόδους της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης βιώνει την αφόρητη μοναξιά μιας ετεροχρονισμένης επιβεβαίωσης για την επερχόμενη ήττα που έχει ήδη διενεργηθεί.

Αριστερός κομμουνισμός λοιπόν : Ανορθόδοξος όταν οι συνθήκες δεν το ευνοούν, ανορθόδοξος όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Σε διαρκή ρήξη με  κάθε ορθοδοξία, ακόμα και όταν αυτή μοιάζει αυτονόητη. Εξάλλου δεν υπάρχει τίποτε πιο αποτρόπαιο από έναν αυτοαποκαλούμενο μαρξιστή που υπολογίζει την επανάσταση με το αστικό υποδεκάμετρο.

Ο μαρξισμός του Προκρούστη σε ρήξη με τον μαρξισμό του Προμηθέα. Ο μαρξισμός του εφικτού σε σύγκρουση με τον μαρξισμό του δυνητικού.

Ακριβώς για αυτό είναι τώρα περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, ο Αριστερός Κομμουνισμός, το Λενινιστικό ανορθόδοξο, να ξαναγίνει ο εφιάλτης κάθε ρεφορμισμού παλαιάς ή νέας κοπής. 

 

 

Χρήστος Μιάμης

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 σχόλιο

  1. Left G700 Απάντηση

    «Αν ο Λένιν ήταν ένας αριστερός κομμουνιστής γιατί πολέμησε τον αριστερισμό; Είστε βέβαιοι;»

    Απολύτως!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *